پيامهاى رهبر مقاومت

در سرفصل قيام سراسرى مردم ايران

درباره تاريخچه

سازمان مجاهدين خلق ايران

يو.آر.ال هاى جديد سايت بر روى توئيتر

twitter.com/mojahedinurl

ارسال اخبار، گزارشات، عكس و فيلم براى ما

سناتور روی بلانت
ژنرال دیوید دپتولا
معاون ستاد اطلاعات نیروی هوایی آمریکا ۲۰۰۵-۲۰۰۶
مایکل موکیزی
وزیر دادگستری آمریکا ۲۰۰۷ - ۲۰۰۹
پاتریک کندی
بیل ریچاردسون
کاندیدای ریاست‌جمهوری
وزیر انرژی آمریکا ۱۹۹۸ـ ۲۰۰۱
لیندا چاوز
رئیس مرکز فرصتهای برابر
پروفسور آلن درشویتز
معروفترین وکیل جهان در پرونده‌های جنایی
جان سانو
نایب‌رئیس بخش محرمانه و عضو مدیریت اطلاعات مرکزی آمریکا
ریاست تیم رهبری کننده شورای امنیت ملی در دولت بوش
ژنرال دیوید فیلیپس
فرمانده ارشد نیروهای حفاظت اشرف ۲۰۰۴ ـ ۲۰۰۵

سناتور بلانت:
من روی بلانت سناتور از میسوری هستم. به‌عنوان عضو کمیته اطلاعاتی سنا می‌خواهم بدون برملا کردن هیچ اطلاعاتی شگفت انگیزی، این را بگویم که هیچ موضوعی وجود ندارد که ما در کمیته اطلاعات بیشتر از موضوع رژیم ایران رویش وقت بگذاریم.
من همچنین به‌عنوان عضوی از کنگره و سنا می‌خواهم بگویم که، مدتی است فکر می‌کنم که اگر از من بپرسید دو جای دنیا که بیشتر از همه جا نگران آن هستیم کجاست؟ حتماً ایران در این لیست هست. یعنی یکی از دو جایی که در دنیا نگران‌کننده هستند.
به‌خاطر این‌که داریم راجع به مجاهدین صحبت می‌کنیم و کمپ اشرف. به‌خاطر این‌که داریم راجع به مردم ایران صحبت می‌کنیم که بسیار مشتاق آزادی هستند. به‌خاطر این‌که درباره فعالیتهای اتمی رژیم ایران صحبت می‌کنیم که به نظر می‌رسد خیلی از ما به‌وضوح معتقدیم به سمت بسیار بدی در حرکت است.
من فکر می‌کنم این‌که این هیأت مهم سخنرانان امروز در این‌جا گرد آمده‌اند و این‌که در این سالن این تعداد افراد جمع شده‌اند، و سطح افرادی که در این اتاق هستند، نشان‌دهنده نگرانی و علاقمندی بسیاری از خانواده‌ها در مورد این مشکل و این بحث ادامه دارد است و این‌که چه کار می‌توانیم انجام دهیم تا مشکل را آسانتر کنیم.
من می‌گذارم که خود پنل خودش را معرفی کند. من چند دقیقه‌ای خواهم ماند و واگذار می‌کنم کار را به دوست خوبم از مجلس نمایندگان: پاتریک کندی.
ما باهم در مجلس نمایندگان چندین سال پیش کار می‌کردیم و ما توانستیم کارهای متعددی با هم انجام دهیم، به‌رغم این‌که در احزاب متفاوتی بودیم. ما چندین موضوع برای کار پیدا کردیم. این یکی از مسائلی است که توانسته‌ایم با هم روی آن کار کنیم.
پاتریک خوشحالم که این‌جا هستی تا برنامه را مدیریت کنی. کسی که اطمینان می‌دهد هیأت سخنرانان شانس مطرح کردن نظراتشان را به‌طور یکسان مطرح کنند.
می‌بینید که چه کسانی این‌جا هستند، به‌راستی که عمق دانش این افراد در مورد سیاست خارجی و قانون و ایران و بحث امروز، خارق‌العاده است.
من مفتخرم که فقط توانسته‌ام بخشی از این برنامه باشم و همراهم با این گروه که این‌قدر در مورد موضوعی که قرار است آمریکا و جهان و آنهایی که ایران را دوست دارند و خانواده‌هایشان در ایران هستند و تاریخ بزرگ ایران را درک می‌کنند، همان‌طور که خیلی از شما این را می‌دانید.
با تشکر از همه شما که در این‌جا حضور یافته‌اید.
پاتریک، من می‌خواهم بقیه بحث و این پنل بزرگ را به دست تو بسپارم.

پاتریک کندی:
متشکرم سناتور.
برای من مشکل است که در سنای ایالات متحده باشم ولی به پدر فقیدم فکر نکنم که زندگی‌اش را در این سنا گذراند است؛ در حمایت از حقوق‌بشر، حقوق مدنی و گسترش عدالت اجتماعی، نه فقط در ایالات متحده بلکه در سراسر دنیا.
من مفتخرم که در این جا با این هیأت سخنرانان بسیار ارزنده هستم که کمی بعد آنها را معرفی خواهم کرد. ولی قبل از این‌که این کار را انجام بدهم، می‌خواهم اجلاس امروز را شروع کنم با صحبت در مورد آنچه سناتور بلانت در سخنان مقدماتی خود متذکر شد.
سناتور بلانت عضو کمیته اطلاعات سنای آمریکاست.
و او صحبت را با این جمله شروع کرد که هیچ موضوعی نیست که بیشتر از موضوع ایران در کمیته اطلاعات سنا مطرح شود. چرا این‌طور است؟ چون رژیم ایران بزرگترین حکومت حامی تروریسم در جهان است. این حکومت بزرگترین خطر امنیت ملی علیه ایالات متحده و بقیه کشورهای جهان است. بنابراین این آن چیزی است که امروز همه ما را با هم این‌جا می‌آورد، تا در مورد سیاست ایالات متحده در مورد ایران در این لحظه بسیار حساس صحبت کنیم.
به گمان من تصادفی نیست و کمک کننده است به درک علت تشکیل این جلسه در این جا و من توجه شما را به جلب کنم به این‌که امروز در نیویورک تایمز و وال استریت ژورنال دو مقاله اصلی در مورد سیاست آمریکا در رابطه با ایران نوشته شده است.
اولین مطلب که من آن را دیدم، نیویورک تایمز بود و در آن سرتیتر می‌گوید:
«با توجه به واقعیت برنامه غنی‌سازی، مقامات ایران مدعی پیروزی هستند».
در مقاله دوم در وال استریت جورنال، می گوید «گروه تبعیدی ایرانی به تولدی دوباره در آمریکا نزدیک می‌شود». واشینگتن به سمت خارج کردن مجاهدین از لیست گام بر می‌دارد.
بنابراین شاید خوب باشد بپرسیم، چطور می‌شود این دو مطلب مرتبط باشند؟ چطور است که، رویارویی با تهدید رژیم تهران که با تولید سلاح اتمی و این‌که این چطور آن را تشویق خواهد کرد تا بخواهد به سیاستش به‌عنوان بزرگترین حامی تروریسم دولتی در جهان ادامه دهد؛ این چه ربطی به خارج کردن گروه اصلی اپوزیسیون ملایان تهران، مجاهدین خلق، از لیست دارد. بزرگترین و سازمان‌یافته‌ترین جنبش اپوزیسیون ایران علیه رژیم کنونی در ایران.
خوب، من به شما می‌گویم که این چه ربطی با آن دارد. واقعیت این است که اگر ما منافع آمریکا خودش را در ایجاد روزگار نویی را در ایران می‌بینیم و این‌که یک حکومت جدید در ایران برقرار شود، در آن صورت تنها کار منطقی این است که اپوزیسیون اصلی رژیم تهران، رژیم ملایان در ایران رها شود، یعنی مجاهدین خلق ایران.
حالا، چیزی که امروز ما خواهیم شنید، سخنان طیف گسترده‌یی از مقامات برجسته آمریکایی است که در مورد بسیاری از جوانب این موضوع صحبت می‌کنند.
ولی مهمتر از همه این است که اذعان کنیم در این مقالات وزارت‌خارجه و وزارت دادگستری، در مورد سازمان مجاهدین خلق دیگر به‌عنوان یک تهدید تروریستی صحبت نمی‌کنند. آنها در مورد مجاهدین به‌عنوان یک موضوع سیاسی صحبت می‌کنند که با آن باید برخورد کنند.
این من را وادار می‌کند که در هر فرصتی که دست می‌دهد در این مورد صحبت کنم. یعنی دوران بعد از 11سپتامبر، این فکر که دولت ایالات متحده گروهی را بدلایل سیاسی در لیست تروریستی نگه دارد، امنیت ملی ما را تضعیف می‌کند. ما به‌عنوان کشوری که نمی‌تواند یک 11سپتامبر دیگر را تحمل کند، نمی‌توانیم در مورد دشمن واقعی خودمان صریح نباشیم و تصمیم بگیریم که سازمانی را بدلایل سیاسی در لیست نگهداریم، به جای این‌که بدلایل امنیت ملی این کار را بکنیم.
زیرا در این مقالات به این اشاره می‌کند که چگونه مجاهدین از لیست همه متحدان ما در اروپا خارج شده‌اند از جمله متحد اصلی ما انگلستان.
حالا حدس بزنید که کشور دیگری که مجاهدین را در کنار ایالات متحده در لیست قرار داده و تروریست می‌داند، کدام است؟ رژیم ایران!
این برای سیاست خارجی ما اصلاً خوب نیست که ما در عمل در همان موضعی باشیم که مخالف اصلی ما در جهان است و ما با آنها یک موضع مشترک داشته باشیم.
چرا آنها می‌خواهند که مجاهدین در لیست باشند؟ چون که مجاهدین بزرگترین تهدید بقای آنها هستند. چرا؟ برای این‌که مجاهدین از یک ایران غیراتمی دفاع می‌کنند.
مجاهدین از دولتی مبتنی بر جدایی دین و دولت و برابری حقوق زنان دفاع می‌کنند.
ما امروز از هیأت سخنرانان در مورد عواقب لیست‌گذاری مجاهدین و سیاست حقوق‌بشری و مسائل امنیت ملی خواهیم شنید.
من به‌عنوان نتیجه‌گیری می‌گویم: به نظر من به موازات منافع ملی ما ست که قدرت سازماندهی سرنگونی رژیم تهران را از درون ایران آزاد کنیم، به جای این‌که فکر کنیم ایالات متحده یا کشورهای غربی می‌توانند این را به تنهایی انجام دهند و یا این‌که ما باید تنها موضوع اتمی و گزینه‌های ان را روی میز داشته باشیم.
من به نوبه خودم نمی‌خواهم نیروهای آمریکایی را در خاک ایران ببینم و ما می‌توانیم از چنین چیزی احتراز کنیم، در صورتی‌که اپوزیسیون ایران وجود دارد که علیه ملایان در تهران آماده شده‌اند و سازماندهی کرده‌اند و در تلاشند برای برقراری یک دولت جدید در ایران تا یک دولت دموکراتیک در ایران برقرار شود، من فکر می‌کنم ما بگذاریم که جنبش ایرانی که دارند این کار را انجام می‌دهند، بگذاریم کارشان را بکنند و این کار را برای همه ما در جهان بکنند که می‌خواهیم شاهد تغییر در تهران باشیم.
من امروز مقداری خارج از برنامه شروع می‌کنم، چرا که دولت، وزارت دادگستری، وزارت‌خارجه می‌گوید احتمالاً مانعی بر سر راه برداشتن برچسب تروریستی وجود دارد و این‌که ممکن است در کمپ اشرف اسلحه باشد.
من این مسأله را به‌عنوان یک بی‌احترامی می‌بینم به آمریکاییها و به زنان و مردانی که به ارتش آمریکا، به ژنرال اودیرنو تاییدیه دادند که هیچ سلاحی وجود نداشته است. ولی من فکر می‌کنم که ما باید واقعیت را از کسی بشنویم که آنجا در صحنه بوده است، کسی که مسئول بوده و یونیفورم نظامی ایالات متحده را به تن داشته است: ژنرال فیلیپس، که وقتی اشرف سلاحها را تحویل داد، در آنجا بود. و من فکر می‌کنم مهم است او را بشنویم، به جای این‌که از کس دیگری بشنویم که ممکن است چیزی بگوید ولی نداند که واقعاً چه خبر است.
پس ژنرال فیلیپس، آیا ممکن است که شما در این رابطه صحبت کنید که در واقع هیچ سلاحی در صحنه وجود ندارد؟

پایان قسمت اول.